J. Heymans (1954) – nee, geen voornaam – is sinds 1 november 2024 lid van het Utrechts Stadsdichtersgilde. Debuteerde veertig jaar geleden als dichter en essayist in De Revisor, was driemaal samensteller van het literaire festival De Zee op de Heide in Enschede en zat in de redactie van Bzzlletin.Allemaal verleden tijd. Hij werkt nu aan de biografie van Gerrit Krol.
Wat is je relatie met Utrecht?
Toen ik in de jaren zeventig aan de Universiteit Twente studeerde, had ik een aardig vakantiebaantje: gids op de Domtoren.
In 2010 kwam ik voor de liefde terug naar Utrecht. Sedert een jaar of wat wonen we aan de rand van Vleuten.
Wat zijn je aandachtsgebieden en specialiteiten als dichter binnen het Gilde?
We zullen zien.
Wat moeten we lezen om je als dichter en/of mens beter te leren kennen?
Als dichter:
Vlagvertoon, Uitgeverij De Prom (2001)
Alsnog, Uitgeverij IJzer (2024)
Als gebloemleesde:
[Gerrit Komrij], Gerrit Komrij’s Nederlandse poëzie van de 19de tot en met de 21ste eeuw in 2000 en enige gedichten (2004)
Waar vinden we meer info?
Ik onderhoud geen website. Ook in mijn dichtbundels is geen info over mij te vinden. Dat is wel het geval in de voor- en/of nawoorden in mijn monografieën over respectievelijk schrijver/schilder Armando, schrijver J.J. Voskuil, schrijver/filmer Cherry Duyns, schrijver/componist Simeon ten Holt, schrijver Willem Brakman en schrijver/vertaler August Willemsen.
En een gedicht?
ONDER HET KERKORGEL
Verborgen achter een machtig front bezielde hij
het kerkorgel en wist als een verdwaalde sjamaan
ongenadig diepe zuchten op te roepen uit het oude
pijporgaan, een klanktaal door tongwerken gevormd
en over ons uitgestort als trage sonore volzin, veel
tijdrovender dan een gedicht. Wij zaten stomverbaasd
te luisteren naar wat er speelde boven ons hoofd –
in de hoog-gotische ruimte hield een golvende galm aan
die al snel doordrong tot de bogen onder ons schedeldak
en de rondzingende oorwurm daar wegvaagde. Godzijdank.
(Uit: Alsnog)